توي اين 7 ماهي كه با همهيم من هنوز نفهميدم آدم خوشبختيم يا نه.نميدونم هنوز ،كه دوست دارم يا نه.نميدونم تو خيلي خوب و مهربوني يا خيلي بد اخلاق و جدي.نميدونم ميشه روت حساب كرد و از نظر احساسي ميشه بهت تكيه كرد يا نه.نميدونم كجاي كاري و از زندگيت چي ميخواي.البته اينو خودتم نميدوني.چند بار بهم گفتي.گفتي دنبال خيلي چيزا بودي گشتي ولي پيدا نكردي.ميگي مثل ديگران نميتوني احساساتت رو بلند بلند بگي و به زبون بياري.ولي درونت پر از احساسه. اينو كاملا" ميشه حسش كرد.آدم دوست داشتني هستي.طرز نگاهت طرز خنديدنت واينكه رفتارت مثل بقيه آدما نيست چيزاي بوده كه برام جذابيت داشته و منو به سمت خودش كشيده.گاهي اينقدر دوستت دارم كه حس ميكنم بهتريني.با همه اون مواردي كه مد نظرم بوده و تو نداري.ولي گاهي حس ميكنم تو رو به هيچ عنوان نيتونم بپذيرم.حتي به عنوان يك دوست.چه برسه به شريك آينده.گاهي اينقدر دلم برات تنگ ميشه كه تصميم نهايي رو ميگيرم.گاهي خدا رو شكر ميكنم كه عجولانه پيش نرفتم.همه اين ضد و نقيض ها اذيتم ميكنه.اينا اشكالات منه يا تغيير رويه هاي گه گاه تو؟اينا ناشي از اينه كه من تكليفم با خودم مشخص نيست يا تو واقعا" عجيبي؟
با همه اينا خوشحالم ازدركنارت بودن.با اينكه هنوز به اون درجه اي نرسيدم كه از فرط عشق دلم بلرزه ولي با آمدنت آرامش كه نه ولي شادي آوردي.